23 januari 2017

The OA seizoen 1 review

The OA prairie floating

Ok waar te beginnen. The OA is denk ik de meest bijzondere serie die ik afgelopen jaar gezien heb. Of afgelopen 5 jaar. Echt. Qua verhaallijn en uitvoering laat deze serie zich niet met welke andere serie vergelijken. Als ik echt zou moeten zoeken naar íets om deze serie mee te vergelijken, zou ik zeggen dat deze serie me aan The Fountain doet denken, maar die film vond ik een beetje ‘tja’ terwijl ik van deze serie wel echt genoten heb.

De serie begint enorm spannend. We zien Prairie, de hoofdpersoon, voor het eerst terwijl ze toevallig door een voorbijganger wordt gefilmd terwijl ze zelfmoord probeert te plegen door van een brug af te springen. Dat lukt niet en blijkbaar was dat ook niet haar bedoeling, volgens eigen zeggen. Prairie blijkt al jaren vermist te zijn, en haar ouders zien op youtube het filmpje van de zelfmoordpoging. Als ze haar in het ziekenhuis is er wel iets raars aan de hand, Prairie herkent haar ouders niet direct. Blijkt begrijpelijk, want ze heeft haar ouders nooit gezien. Ze was ten tijde van haar vermissing blind.

Ok voor de kijker natuurlijk véel vraagtekens: blind maar nu niet meer blind? Vermist maar nu een beetje over straat rennen en je haastig van een brug afwerpen? Vreemd vreemd. 

The OA Prairie kijkt naar haar voeten

Kak, m’n haar zit echt niet vandaag.

Prairie gaat met haar ouders mee naar huis maar blijft zich best wel vreemd gedragen. Alsof ze niet echt blij is om met deze mensen mee te gaan. Ze wil ook perse toegang tot internet, en filmt zichzelf terwijl ze berichten maakt voor ene Homer. Haar ouders gedragen zich alsof ze een vreemde mee naar huis hebben genomen. En ze volgen allerlei protocollen voor suïcidale mensen. Op zich een goed idee natuurlijk maar ik kreeg het er Spaans benauwd van.

Anyway, Prairie lijkt a woman with a plan. Ze doet allerlei gekke dingen, waaronder mensen vragen om naar een verlaten huis te komen om naar haar verhaal te luisteren. Wat ze allemaal doen, want er is geen reet te doen in het dorp waar ze wonen. En das maar goed ook want anders zou deze serie best saai en best kort zijn.

Prairie vertelt enge verhalen over een piraat het een houten poot.

Stukje bij beetje krijgt Prairies ‘clubje’ mensen te horen wat er allemaal is gebeurd in de jaren dat ze vermist was. En dat is niet mis. Je wordt als kijker samen met het clubje meegenomen op wat een soort spirituele reis lijkt. Prairie verteld dat er een leven na de dood is. Dat ze enorm vaak doodgegaan is, en dat ze dus vaak in the afterlife geweest is.Ze vertelt over bewegingen en energieën die mij direct aan Qigong deden denken. (Een redditor noemde het “angry tai chi” en toen moest ik hardop lachen.)

De serie heeft een etherische sfeer en een enorm mysterie om zich heen hangen. Maar buiten dat ook een mooie dramatische uiteenzetting. Over een moeder die graag haar kind klein houdt zodat zij ervoor mag blijven zorgen. Over een jongen die zo kwaad is op alle oppervlakkigheid in de wereld, terwijl hij ziet dat hij er ook zo aan meedoet. Over een vrouw die in de meest onlogische kring vrienden vindt. Over dat ‘het kwaad’ soms heel duidelijk aanwijsbaar is, maar meestal niet.

The OA Prairie afterlife

Lekker op schoot bij de mevrouw van de wereldwinkel

Eindoordeel

Ik blijf expres nog een beetje vaag omdat ik hoop dat je de serie gaat kijken, na deze review. Want als je door dit verhaal niet totaal afhaakt trek je de serie ook wel denk ik. De serie is zonder twijfel enorm bijzonder, maar ik denk dat deze serie niet erg geschikt is voor de precieze feitenaanwijzer. Het globale verhaal is echt de moeite waard vind ik, ook al lijkt er soms slordig met wat eindjes te zijn omgegaan. Ook blijven de karakters die geen hoofdrol hebben weinig uitgewerkt, en karakters die je uiteindelijk jaren volgt lijken weinig tot niet te ontwikkelen, en dat is echt wel zonde. Na het kijken van deze serie werd ik achtergelaten met een voor mij bevredigend einde, maar wel met enorm veel zin om van sommige dingen de betekenis op te zoeken, of te checken wat anderen er van vonden. (Wat doet die dude aan het einde in dat huis? Wie is hij?)

Inderdaad twee kampen: you either love it or hate it. Nou, ik hou er wel van, vind het tof dat de makers met deze serie best een risico hebben genomen door dit zweverige onderwerp. Ook al is het niet perfect, maar perfect is saai, right?

Oh en als je tijd hebt: check even de Instagrampage van The OA. Mooimooi!

Vorige artikel Volgende artikel

Dit vind je misschien ook leuk

1 Reactie

  • Reageer Johan van Straaten 23 januari 2017 at 10:50

    Ben geïnteresseerd! Zoek nog steeds een serie die kan tippen aan Carnivale, met name het eerste seizoen. Dit was de eerste serie, die Monica en ik hebben verslonden. Heeft bij ons allebei de liefde voor series aangewakkerd.

  • Reageer